De tekeningen van prinses Peetjie

 copyright © Peggy van Gurp Kunst

Als prinses Peetjie geboren wordt, zien de koning en de koningin meteen dat ze niet helemaal hetzelfde is als andere kinderen. De dokter vertelt hun dat hun dochtertje het syndroom van Down heeft, en hij legt uit wat dat is. Prinses Peetjie groeit op tot een vrolijk en gelukkig prinsesje, al heeft ze het soms moeilijk met bepaalde dingen. Maar er is veel dat ze wel kan … Een teder verhaal over een meisje dat net iets anders is dan andere kinderen, maar juist daardoor iedereen op haar eigen speciale manier vrolijk maakt. De warme illustraties vullen de tekst perfect aan.

 

1. Op een groot kasteel, ergens in een land hier ver vandaan, woonden eens een koning en een koningin. De koningin had een hele dikke buik. Het zou niet lang meer duren voordat hun baby’tje geboren zou worden. Ze waren erg benieuwd naar hun kindje. Zou het een klein prinsesje worden? Of een klein prinsje misschien?

2. En toen…na lang wachten, werd het baby’tje geboren. Het was een meisje. Oh wat waren ze gelukkig! Ze telden haar teentjes, ze deden haar in bad, ze kleedden haar aan met de mooiste prinsessenkleertjes en ze knuffelden haar, zoveel ze maar konden. Kortom…ze waren dolgelukkig met haar. En ze noemden haar ‘prinses Peetjie’.

3.Toch zag de koningin dat prinses Peetjie anders was dan andere baby’tjes. En toen er bezoek kwam zagen zij het ook. Wat er nu precies anders was konden ze niet goed zeggen. Alles zat er toch op en aan. Twee oortjes, twee oogjes, een schattig klein neusje. Wat was er dan anders?

4. Die zelfde avond zat de koningin haar kleine prinsesje te bewonderen dat lief lag te slapen in haar koninklijk ledikant. En ineens zag ze wat er anders was. Haar oogjes stonden een tikkeltje schuin en haar tongetje was ook wat groter dan bij andere baby’tjes. Toen ze het de koning vertelde kwam hij meteen kijken. En nu zag hij het ook. Het viel hem ook op dat de armpjes en beentjes iets korter waren. “Toch vind ik haar mooi”, zei hij. “Ik ook,’zei de koningin. “maar zullen voor alle zekerheid de dokter toch ook maar even laten kijken? “Dat is goed,”zei de koning. En na een poosje kwam de dokter aan op het kasteel.

5. De dokter bekeek prinses Peetjie van top tot teen. “Ik zie het al,”zei hij.”jullie prinsesje heeft het syndroom van Down.” de koning en koningin keken elkaar vragend aan. “Ik zal het jullie uitleggen,”zei de dokter. “Toen Peetjie in uw buik begon te groeien is er iets mis gegaan. Daar kon u niets aan doen, maar Peetjie is daardoor wel anders dan andere kinderen. Ze zal misschien wat vaker ziek zijn. En het zal voor haar moeilijk zijn om sommige dingen te begrijpen. Horen en zien gaat meestal ook niet zo goed. En haar spieren zullen wat slapper zijn, waardoor lopen en klimmen haar meer moeite zullen kosten dan een ander kind.

“Nou,”zei de koning,’des te trotser zullen we zijn op de dingen die ze wél kan.” Hij boog zich voorover, en gaf prinses Peetjie een dikke kus op haar hoofdje. “Welkom op de wereld meisje,”fluisterde hij in haar oortje. “We zullen van je houden zoals je bent.”

6. Prinses Peetjie groeide als kool. Ze was een erg gelukkig prinsesje. Natuurlijk kon ze door haar Downsyndroom niet alles, maar er waren al zo veel dingen die ze al wél kon… Ze kon al zelf naar de wc. Ze kon al helemaal zelf haar kamer opruimen. En met een beetje hulp kon ze vreselijk hoog schommelen.

7. Verder was prinses Peetjie nóg goed in iets. Iets erg belangrijks. Iets, waar vele mensen op deze wereld nog wat van kunnen leren. Ze was namelijk erg goed in het blij maken van anderen. Ze zag het meteen als er iemand verdrietig was, of boos. En omdat ze daar niet goed tegen kon deed ze dan alles om diegene dan weer blij te maken. Ze knuffelde, sprak lieve woordjes en trok een grappige toet. En zo toverde ze dan weer een glimlach op een droevig gezicht. Waar prinses Peetjie ook mensen blij mee maakte, waren haar tekeningen. Het leken wel kunstwerken en heel het kasteel hing er dan ook vol mee. Ze gebruikte enkel en alleen maar vrolijke kleuren en het hielp. Sinds haar tekeningen in het kasteel hingen was iedereen een stuk vrolijker. De lakei deed zingend en fluitend zijn werk en de dienstmeid danste door de gangen van het kasteel

8. Natuurlijk was prinses Peetjie ook wel eens ondeugend. Net als andere kinderen. En net als andere kinderen kreeg ze dan wel eens straf. Tja, dat hoort er ook bij.

9a. Op een dag ontving de koning een brief. Daarin werd gevraagd of alle clowns, hofnarren en andere grappenmakers naar Klumbinia wilden gaan om daar koning Asaki te bezoeken, en hem weer te laten lachen. Zijn hondje was doodgegaan en de koning was ontroostbaar. Heel de dag zat hij voor zich uit te staren. En s‘nachts lag hij op zijn koninklijk bed. Op een kussen, nat en doordrenkt met tranen.

Toen prinses Peetjie dit hoorde wilde ze meteen gaan helpen. Maar…Klumbinia was wel erg ver weg. Ze zou natuurlijk een tekening voor hem kunnen maken. Ze ging aan haar tekentafeltje zitten en dacht heel diep na. Waar zou koning Asaki weer blij van kunnen worden? “Mam, waar word jij altijd blij van?” “Als ik jou zie natuurlijk!”antwoordde haar moeder. Toen kreeg prinses Peetjie een geweldig idee. Ze pakte haar spiegeltje en begon meteen te tekenen.

10a. Haar vader verstuurde de tekening en een paar dagen later rende de lakei door het kasteel met een brief in zijn hand. “Een brief voor prinses Peetjie!”riep hij. De koning las hem voor. ‘Lieve prinses Peetjie, We hebben je tekening in goede orde ontvangen en we willen je graag uitnodigen om koning Asaki te komen bezoeken op zijn kasteel. Morgen sturen we een lakei die je per koets naar hem toe zal brengen. Hoogachtend, de hofhouding van koning Asaki. “Wauw!”riep prinses Peetjie.”Maar, ik hoef toch niet alleen he?” “Natuurlijk niet,”zei haar moeder. “We gaan gezellig samen. Jij en ik.”

10b. De volgende morgen kwam er een prachtige koets aan op het kasteel. Een deftige lakei stapte uit en hielp prinses Peetjie en haar moeder met instappen. Het was erg spannend allemaal. Na een lange tocht kwamen ze aan op het kasteel van koning Asaki. Prinses peetjie en haar moeder werden naar de toonzaal gebracht. Daar zagen ze de koning.

11. Hij zat daar maar te zitten, met de tekening nog in zijn handen. “Hij heeft één keer een glimlach getoond,”vertelde de lakei. ”En dat was bij het zien van jouw tekening.” “Heeft iemand hem al getroost?”vroeg prinses Peetjie zacht. “Nou, niet echt, want hij is wél de koning. Dat vond prinses Peetjie raar. Want als iemand verdrietig is, en je kunt diegene troosten, dan doe je dat toch? Ze liep naar de koning toe en sloeg een arm om hem heen. “Ik vind het zo erg voor je, dat je hondje er niet meer is,”zei ze zacht in zijn oor. Verdrietig keek de koning prinses Peetjie aan. En toen zag hij het. “Maar jij bent het meisje van de tekening,”zei hij. Peetjie knikte en trok net zo’n grappig gezicht als op de tekening. Toen verscheen er een grote glimlach op het gezicht van de koning.

12. De koning merkte ook hoe moeilijk prinses Peetjie praatte, maar dat ze toch de moeite had genomen om hem te komen troosten. Dat vond hij erg dapper van haar. Hij stond op en tilde prinses peetjie hoog in de lucht. Iedereen begon te juichen en haar moeder was apetrots. Die dag was het feest op het kasteel. Prinses Peetjie maakte nog een hoop tekeningen om het kasteel op te fleuren. En koning Asaki deed nu zelf ook mee. Hij kleurde dat het een lieve lust was, want nu had hij geleerd dat een lief gebaar en een mooie tekening meer kunnen zeggen dan een duizend woorden.

En ze kleurden nog lang en gelukkig

Is onze datum nog vrij?

Hebben jullie binnenkort ook een bruiloft, bedrijfsfeest of ander bijzonder moment dat live vereeuwigd mag worden op doek en willen jullie de datum alvast reserveren? Neem dan vrijblijvend contact op en dan checkt Peggy snel haar agenda. Graag tot gauw!

Neem contact op